على و اهل بيت در منابع اهل سنت به گواهى تاريخ و به گواهى انديشمندان اسلامى ، در تمامى عرصه‌هاى عبادى ، اخلاقى و اجتماعى ، پس از وجود پيامبر مكرم اسلام ، كسى چون على بن ابى طالب پاى به عرصه‌ى حيات نگذاشته است . برتريهاى فردى و اجتماعى او ، ريشه در عمق وجود وى دارد و طرح آنها مقوله‌اى جدا مىطلبد و بيان گوشه‌اى از خصلت‌هاى شايسته‌اش هرگز نمىتواند معرّف آن وجود عظيم باشد . بديهى است كثرت ويژگىهاى زيباى او به حدى است كه مىبايست هركدام از خصال وى را به شيوه‌اى تخصصى و تحقيقى مورد بررسى قرار داد . و با اينكه اين مقوله در پى بيان فضايل او نيست ، ولى به مناسبت بحث‌هاى آتى لازم است برخى از ويژگىهاى او در منابع اهل سنّت و نيز از زبان خودش مطرح شود . برترى على از زبان خودش هرچند سخن از خود و حديث نفس در همه جا و همه حال مطلوب نيست ولى آنگاه كه بيان فضيلت ، به ذكر عظمت الهى و ياد او منجر شود و يا براى ترويج حقايق در اذهان مفيد باشد ، از باب وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ « 1 » ؛ عملى پسنديده است . على ، در همين راستا گاهى برخى اوصاف خود را برمىشمارد و مردم گم كرده راه را از غفلت چندين ساله آگاه مىسازد . على بن ابى طالب در خطبه سوم كه به شقشقيه معروف است ، آورده‌اند :

--> ( 1 ) - ضحى ، 11 .